A co jeśli mąż jest oporny na prośby. (Nie interesują go wspólne wieczory. Nie jest zbyt rozmowny, a ja tego potrzebuję.)Woli samotnie spędzać czas. A mimo to wzorowo wywiązuje się z domowych obowiązków, bardzo mnie kocha i jest też dobrym ojcem? To zwiększa tęsknotę! Podane wyżej rady nie skutkują!
Nie reaguje na to, że mówię mu o swej samotności.
A gdy coś proponuję (np. wspólny wyjazd)widzę, że niezbyt mu to pasuje. Jego zachowanie przypomina mi życie 16-latka, broniącego zaciekle swe prywatności.

Do j: Widzę, że jestem nieco podobny do Twojego męża, więc krótko mogę powiedzieć, że on jest typem samotnika, tzn. potrzebuje samotności, bo może przytłacza go ciągłe wymuszanie, wymaganie rozmowy, do której nie jest, albo nawet nigdy nie był skory. Jednak to jest człowiek i potrzebuję innych ludzi by czuć się dobrze. Na Twoim miejscu rozważyłbym możliwość dania mu swobody, tej jego upragnionej samotności, bo założę się w końcu, że będzie miał dosyć tego i sam przyjdzie do Ciebie, co nie oznacza, że będzie bardziej rozmowny.. Jednak po tym możesz zastosować się do powyższych rad, aby tylko delikatnie..

Witam,
mój mąż jest anty-samotnikiem. Ma tak niewyobrażalną potrzebę kontaktu, bliskości, konfrontacji, wymiany myśli, że aż dech zapiera. W tym związku problem leży po mojej stronie. Mam 35 lat i ogromny problem z komunikacją na poziomie emocjonalnym. Czasem myślę, że gdybym nie musiała, mogłabym nie odzywać się tygodniami. Ważne, aby był przy mnie, żebym mogła czuć się bezpiecznie. On czasem dostaje furii, kiedy zachowuję się jak ten przysłowiowy „słup soli”, ale wówczas węzeł na moim gardle zaciska się jeszcze bardziej i nie potrafię wybąknąć ani sylaby. Kocham go bardzo, bo jest wspaniałym i mądrym facetem, ale boję się, że On tego nie wytrzyma i odejdzie. Ja niestety zachowuję się jak moja mama, która wciąż się obrażała i nie odzywała (głownie do mnie, bo w okresie dorastania wciąż były ze mną kłopoty)i wiem jakie to okropne uczucie dla drugiej osoby. Czy to można zmienić? Czy efekty socjalizacji są tak trwałe, że powinnam pozwolić mężowi odejść, bo ja i tak się nie zmienię?

Najważniejsze to porozmawiać ze samym sobą. Od tego proponuję zacząć. I nie dziamać wg schematów albo wyobrażeń, które się w międzyczasie przyplątały.

pyt. do j – i jak tam, po takim czasie?? Ja sobie nie radzę, stąd pytam, co się faktycznie dalej dzieje. Bo odnośnie wypowiedzi M.M-Włodarczak to obecnie dopada mnie depresja. Moja świadomość jest na tyle przytomna, że jeszcze jestem w stanie coś zrobić. Pytanie – jest szansa jeszcze, czy lepiej ukrócić cierpienie i wybrać mniejsze zło np. rozwód.

Witajcie. Nie wiem od czego mam pisać. Jestem z mężem 6 lat po slubie. Myślałam ze to co przeszliśmy juz razem jeszcze przed slubem i w trakcie wzmacnia nasz związek. Niestety sie myliłam. Ostatnio odkrylam, że przez dluzszy czas mnie oklamuje. Koresponduje sobie z inna kobietą, a najlepsze jest to że znam ją. Pobawilam sie w malego detektywa i dowiedzialm sie, że piszą i dzwonia do siebie. Powiedzialam mu o tym, wręcz wpadlam w furie. Na poczatku wogóle sie nie chcial przyznac ale jak dałam porzadne dowody to sie przyznał. W trakcie rozmowy powiedzial wiele słów, które uważam naruszyły konstrukcje naszego związku. Uważa że ona ma wieksze problemy niż my, że to ona jest jego przyjacielem. Zamurowało mnie totalnie, to co uslyszała. Od tamtego czasu nie umiem z nim rozmawiać. A dla niego to najlepiej jakbym sie o tym niedowiedziala. Co mam robić?

No wlasnie, dlaczego na poczatku zwiazku jest tyle euforii a pozniej wpada sie w rutyne dnia codziennego i uwaza „bo takie jest zycie”? I przestaje sie pielegnowac zwiazek. Jestem z moim narzeczonym 3 lata i jakies dwa miesiace temu przechodzilismy kryzys. Zaczynalo byc tak schematycznie i nudno i rutyna zaczynala dawac o sobie znac. Podjelam sie rozmowy z narzeczonym, mowiac mu o swoich potrzebach , zalach on powiedzial o swoich , ale dodal wlasnie teskt ktorego ja nie znosze „takie jest zycie pozniej”. Odpowiedzialam mu na to , ze jesli tak wyglada jego spojrzenie na swiat i zycie to musimy sie rozstac, bo ja jestem zdania ze zwiazek i milosc pielegnowac trzeba przez caly czas i w natloku dnia codziennego znalezc dla siebie nawzajem chocby pol godziny aby spedzic tylko we dwoje i robic wiele rzeczy wspolnie bo to laczy ludzi i wzmacnia wiezi. Wiec ustalilismy pewne zasady ktore wprowadzilismy w nasz zwiazek, oboje sie angazujac oczywiscie i naprawde jest duzo lepiej