Dlaczego nie potrafię wybaczyć zdrady?

Najczęściej powodem jest lęk przed tym, że zdrada pojawi się ponownie.  Brak wybaczenia ma pełnić funkcję obrony i kontroli sytuacji, daje złudne poczucie zatrzymania czasu w miejscu, kiedy nie wiem co dalej robić.

Brak wybaczenia w niczym nie pomoże. Często wydaje się, że nie wybaczając chronię siebie przed przeżywaniem dotkliwego cierpienia. W pewnym sensie tak jest, ale tylko w perspektywie krótkoterminowej. Brak wybaczenia oznacza podtrzymywanie poczucia krzywdy, co jest możliwe jedynie za pomocą podsycania złości. Złość daje fałszywe poczucie sprawczości, czyli wpływu na sytuację.  Ale jest to perspektywa bardzo krótkoterminowa i bardzo kosztowna.

Brak wybaczenia nie utrzyma partnera w ryzach. Nie zabezpieczy przed kolejną zdradą. Może jedynie doprowadzić do rozpadu związku za sprawą wtórnej wiktymizacji oraz wypalenia. Bardzo często ofiara zdrady przechodzi do roli oprawcy, który oczekuje od zdradzającego cofnięcia czasu jako jedynej możliwej formy zadośćuczynienia. Tym samym ustawia związek w sytuacji patowej, zostawiając partnerowi dwie opcje – wieczne cierpienie lub odejście.

Zdrady pojawiają się niestety dość często, ale poważnym nadużyciem byłoby stwierdzenie, że zdradzają tylko Ci, którzy zdradę mają we krwi. Owszem, takich osób jest pewien procent na świecie, ale nie jest to większość. Do zdrad zwykle dochodzi w efekcie poczucia osamotnienia, odrzucenia, długotrwałego cierpienia i oczywiście braku umiejętności rozwiązywania problemów. Nikogo nie chcę wybielać, bo zdrada zawsze jest zdradą i nikomu nie życzę, żeby przez nią przechodził, ale mam przed oczami setki pacjentów, którzy dopuścili się zdrady a naprawdę nie byłabym w stanie określić ich mianem drani, czy odmówić im empatii. Zdradzili bo poddali się poczuciu własnej krzywdy i przekonaniu o braku wpływu na związek. Zazwyczaj są to konsekwencje zaniedbań jeszcze w okresie dzieciństwa, które w jakimś stopniu nakładają się na schemat funkcjonowania w związku, ale jest to schemat, w który wchodzą oboje partnerzy, nie tylko ten, który ostatecznie zdradza.

To, co ułatwia wybaczenie, to przyjrzenie się historii związku i temu, dlaczego pojawiła się w nim przestrzeń na zdradę. Za sam akt zdrady odpowiedzialny jest tylko i wyłącznie zdradzający. Jednak za doprowadzenie do kryzysu w zdecydowanej większości przypadków odpowiedzialne są obie strony związku. Uznanie tej odpowiedzialności pomaga odzyskać poczucie sprawczości, czyli poczucie wpływu. Poczucie wpływu zaś pomaga wybaczyć, czyli spuścić partnera ze smyczy splecionej z poczucia winy.

Praca nad wystarczająco dobrym rozumieniem własnych potrzeb i umiejętnością ich egzekwowania jest siłą napędową dla rozwoju związku. Kiedy związek się rozwija, nie ma w nim miejsca na zdradę. Kiedy związek się nie rozwija – umiera.

Mądre wymaganie od siebie nawzajem, nieodpuszczanie, niezamiatanie pod dywan, wzajemne motywowanie do ciągłej pracy nad sobą to najlepszy sposób na wybaczenie lub niedopuszczenie do zdrady. Zdrada pojawia się tam, gdzie nie potrafimy od siebie nawzajem mądrze wymagać. Przymykanie oka, przyzwalanie na zaniedbania, ustawianie siebie w pozycji mniej ważnej to również współodpowiedzialność za kryzys.